خرید و واردات هر نوع کالا از چین در سریعترین زمان و با کمترین هزینه

 خرید و واردات هر نوع کالا از چین در سریعترین زمان و با کمترین هزینه

فهرست سایت

مشخصات كلي چين و شهر ها و جمعیت و تمدن و اقتصاد

مشخصات کشور چین

آشنایی با کشور چین


پایتخت کشور چین : پکن

تعداد جمعیت : طبق سرشماری های انجام شده تعداد جمعیت حال حاضر کشور چین ۱٬۳۹۰٬۰۸۹٬۳۱۰ می باشد.

نوع حکومت : حکومت فعلی کشور چین دولت سوسیالیستی تک‌ حزبی می باشد

مساحت کشور چین : کشور چین یکی از بزرگترین کشور های جهان می باشد، این کشور هم از نظر جمعیت و هم از نظر مساحت بی رغیب است.

مساحت این کشور ۹٬۵۹۶٬۰۰۰ کیلومتر مربع می باشد.

زبان رسمی  : ماندارین

واحد پول : یوان 

پایتخت کشور چین : پکن

تعداد استان ها : چین دارای ۲۲ استان می باشد. نام این استان ها :

Anhui، Fujian، Gansu ،Guangdong

، Guizhou ، Hainan، Hebei، Heilongjiang

، Henan ، Hubei، Hunan ، Jiangsu

، Jiangxi ، Jilin، Liaoning ، Qinghai

، Shaanxi ، Shandong، Shanxi ، Sichuan

، Yunnan ، Zhejiang

می باشد.

فرهنگ کشور چین

فرهنگ در کشور چین جایگاه قدیمی و با ارزشی دارد. این کشور مانند کشور ایران دارای تاریخ غنی و پیچیده ای می باشد. از آداب و رسوم فرهنگی برجسته کشور چین می توان به شیوه غذا خوردن، شکل خانه ها، شیوه زندگی و نظم فوق العاده آن اشاره کرد.

آشنایی با زبان مردم چین

با توجه به تعداد جمعیت کشور چین، زبان چینی پر استفاده ترین زبان دنیا می باشد

با توجه به تعداد جمعیت چین این مقدار زبان بسیار قابل قبول می باشد. اما برای شمایی که می خواهید یکی از زبان های پر استفاده چین را یاد یگیرید و از آن در کسب و کار های تجاری و سفر خود به چین استفاده کنید، زبان ماندارین گزینه خوبی می باشد. این زبان بیش از ۸۰ درصد در میان مردمان چین در حال استفاده می باشد و با فرا گیری آن هیچ مشکلی نخواهید داشت.

ورزش محبوب مردم چین

حتما شما نیز از افرادی هستید که تا به امروز کونگ فو را ورزش اصلی کشور چین می دانستید. شاید جالب باشد که بدانید کشور چین به اندازه جمعیت ایران ورزشکار پینگ پونگ یا تنیس روی میز دارد. در کل می توان ورزش های مورد علاقه و پر استفاده چین را به چند ورزش پینگ پونگ ، بدمینتون ، کونگ فو و بسکتبال تقسیم کرد.

چین به دلیل جمعیت بالا و داشتن ورزشکاران زیاد با توجه به ورزش پایه، در تمام رشته ها حرفی برای گفتن خواهد داشت.

مذهب کشور چین چیست؟

تمام کشور های دنیا برای خود دارای مقدسات خاصی هستند. مذاهب زیاد و عجیبی در جهان وجود دارد که افراد زیادی آنها را دنبال می کنند. اما تنها چند دین می باشد که تمام دنیا آنها را می شناسند.

بیشترین دین مردم چین بی دینی می باشد. بیش از ۷۰ درصد این کشور علاقه ای به داشتن دین ندارند. اما ۱۵ درصد دیگر دارای مذهب بودایی و ۱۵ درصد دیگر نیز به دین های دیگری از جمله اسلام گرایش دارند.

مکان های دیدنی کشور چین

کشور چین با توجه به موقعیت جغرافیایی و آب و هوای فوق العاده و ۴ فصل و داشتن ارتفاعات هیمالیا مناطق دیدنی طبیعی فراوانی دارد. این کشور سالانه میلیون ها توریست را به دلایل مختلف وارد خاک خود می کند. ما می توانیم مکان های دیدنی کشور چین را به ۲ قسمت تاریخی و طبیعی تقسیم کنیم.

برای مکان های تاریخی می توان به دیوار چین ، معبد های بزرگ در ارتفاعات تبت ، کاخ پوتالا ، گنبد سلسله مینگ و … اشاره کرد.

مکان های طبیعی و دیدنی چین که تعداد بسیاری نیز دارند به طور خلاصه

Zhangjiajie

Jiuzhaigou

Huanglong Scenic

Mount Emei

Wulingyuan

Mount Tai

را می توان نام برد.

آشنایی با حیات وحش کشور چینغذا های محبوب کشور چین

غذاها همیشه موضوع مورد علاقه تمام انسان ها می باشد. حتما شما هم قبل از رفتن به مکانی برای تفریح درباره مبحث غذا فکر می کنید. غذای چینی ها بسیار متنوع می باشد و برای شمایی که به دنبال آشنایی با کشور چین می باشید و قصد تحصیل در این کشور را کرده اید باید بدانید که فقط در سلف دانشگاه ۳۰۰ نوع غذا برای شما آماده شده است و شما می توانید از هر کدام که دوست دارید میل بفرمایید.

باید به این مورد نیز توجه کرد که یکی از جاذبه های گردشگری چین همین مصرف غذا های عجیبش است و افراد زیادی برای تست کردن این غذا ها به این کشور سفر می کنند. مردم چین بیشتر از غذا های دریایی در رژیم غذایی خود استفاده می کنند. به دلیل فواید و ارزش غذایی بالایی که گوشت سفید دارد، همواره مردمان این کشور پهناور دارای سلامتی بسیار هستند و میانگین سنی آنها بالاتر از ۷۵ سال است.

تاریخ کشور چین

در ۱ ژانویه ۱۹۱۲، جمهوری چین تاسیس شد و سان یات سن از Kuomintang (KMT یا حزب ملی) به عنوان رئیس جمهور موقت اعلام شد. با این حال، ریاست جمهوری بعدها به یوان شیکا ، یک چینی اصیل، که در سال ۱۹۱۵ خود را امپراتور چین اعلام کرد ، داده شد. در مواجهه با محکومیت مردمی و مخالفت خود با ارتش بیجی ، او مجبور شد که جمهوری را ترک کند و حزب خود را مجددا تاسیس کند.

پس از مرگ یوان شیکا در سال ۱۹۱۶، چین از لحاظ سیاسی تقسیم شد. حکومت مبتنی بر پکن در سطح بین المللی شناخته شده و تقریبا بی نظیر است؛ جنگجویان منطقه ای اکثریت قلمرو خود را کنترل کردند. در اواخر دهه ۱۹۲۰، Kuomintang، تحت فرماندهی Chiang Kai-shek ، سپس رئیس جمهور آکادمی نظامی جمهوری چین ، توانست کشور را با یک سری مانور نظامی و سیاسی مجدد، به تحت کنترل خود در بیاورد. کومینتان پایتخت کشور را به نانجینگ منتقل کرد و “نظارت سیاسی” را اجرا کرد، مرحله ای از پیشرفت سیاسی که در برنامه سان یات سن un Yat-sen برای تبدیل چین به یک دولت دموکراتیک مدرن مشخص شده است. بخش سیاسی در چین، ارتش آزادی بخش خلق(PLA) با کومینتانگ از سال ۱۹۲۷ درگیر جنگ شده بود. این جنگ برای Kuomintang با موفقیت ادامه یافت، به ویژه پس از آنکه PLA در لانگ مارچ عقب نشینی کرد، تا زمانی که تجاوز ژاپن و حادثه Xi’j ۱۹۳۶ ، چیانگ را مجبور به مقابله با امپریال ژاپن کرد.

جنگ چین و ژاپن دوم (۱۹۳۷-۱۹۴۵)، یک جنگ کوچک جنگ جهانی دوم، مجبور به اتحاد شکننده بین کومینتانگ و PLA کرد. نیروهای ژاپنی مرتکب جنایات جنگی علیه غیرنظامیان شدند؛ در مجموع، تا ۲۰ میلیون غیرنظامی چینی جان باختند. در زمان اشغال ژاپن، تنها ۲۰۰۰۰۰ چینی در شهر نانجینگ قتل عام شدند. در طول جنگ، چین، همراه با انگلیس، ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی، به عنوان “کشور خای متحد” نامیده شد و در اعلامیه سازمان ملل متحد همراه با سه قدرت بزرگ دیگر، چین یکی از چهار متحد بزرگ جنگ جهانی دوم بود و بعدها یکی از پیروان اصلی جنگ بود. پس از تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵، تایوان، از جمله Pescadores ، به کنترل چین بازگشت. چین که ظاهرا پیروز شده بود، اما در جنگ ویران شده و سرمایه زیادی از این کشور از بین رفته است. بی اعتمادی مداوم میان گوم مینتان و کمونیست ها منجر به از سرگیری جنگ داخلی شد. قانون اساسی در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد، اما به دلیل ناآرامی های مداوم، بسیاری از مقررات قانون اساسی ROC در سرزمین اصلی چین هرگز اجرا نشد.

جمهوری خلق چین (۱۹۴۹ تا کنون)

مبارزه عمده در جنگ داخلی چین در سال ۱۹۴۹ با حزب کمونیست در کنترل اکثر سرزمین اصلی چین پایان یافت و مخالفان در حال عقب نشینی بودند و قلمرو خود را تنها به تایوان ، هینان و جزایر اطرافش محدود کردند.در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۹، مائو زدونگ ، رئیس حزب کمونیست ، تاسیس جمهوری خلق چین را اعلام کرد. این موفقیت یک جشن در میدان تیانآنمن در ۱ اکتبر به راه انداخت که اولین روز ملی کشور جدید شد نام گذاری شد. در سال ۱۹۵۰، ارتش آزادی خواه مردم، موفق به گرفتن Hainan از ROC و ترکیب تبت با وجود، نیروهای Kuomintang باقی مانده ادامه داده شد که در طول دهه ۱۹۵۰ شورشیان در چین غربی دستگیر شدند. در مطالعات تاریخی مدرن ایالات متحده، تأسیس چین، اغلب به معنای “از دست دادن چین” است که در اسناد سیاست ایالات متحده در آن زمان نشان داده شده است، که متفکران نظیر نوام چامسکی از آغاز مککارتیسم می گویند.

این دولت، از طریق اصلاحات ارضی، محبوبیت خود را در میان دهقانان افزایش داد و بین ۱ تا ۲ میلیون نفر از اسیران اعدام شدند. تحت رهبری او، چین سیستم صنعتی مستقل و سلاح هسته ای خود را توسعه داد. جمعیت چینی از حدود ۵۵۰ میلیون نفر به بیش از ۹۰۰ میلیون نفر شد و تقریبا به دو برابر جمعیت رسید. با این حال، جهش بزرگ به جلو ، یک پروژه اصلاحات اقتصادی و اجتماعی در مقیاس بزرگ، بین سالهای ۱۹۵۸ و ۱۹۶۱، عمدتا از گرسنگی ، به ۴۵ میلیون نفر رسید . در سال ۱۹۶۶، مائو و متحدانش انقلاب فرهنگی را راه اندازی کردند و برای یک دهه مطبوعات سیاسی و تحولات اجتماعی را تا سال ۱۹۷۶ و زمانی که مائو به قتل رساند، ادامه دادند. در اکتبر سال ۱۹۷۱، حزب کمونیست چین ، جمهوری چین در سازمان ملل متحد جای گرفت و جایگاه دائمی شورای امنیت را به خود گرفت.

پس از مرگ مائو، باند چهار نفره به سرعت دستگیر شدند و مسئول بسیاری از انقلاب های فرهنگی شناخته شدند. دنگ شیائوپینگ در سال ۱۹۷۸ قدرت را به دست گرفت و اصلاحات قابل توجه اقتصادی انجام داد. حزب کمونیست کنترل دولت بر زندگی شخصی شهروندان را کاهش داد و کمونیست ها به تدریج به نفع قرارداد  منحل شدند. این نشانه ها انتقال چین از یک اقتصاد برنامه ریزی شده به یک اقتصاد مخلوط با یک محیط به طور فزاینده باز را تشکیل داد.

جغرافیای کشور چین

چشم انداز چین وسیع و متنوع است، از دشت های گبی و کویر Taklamakan در شمال تا جنگل های نیمه گرمسیری در جنوب مرطوب ، هیمالیا، کراکورام، کوه پامیر و رشته کوه تیان شان ، چین از بسیاری از جنوبی و آسیای مرکزی .به ترتیب، رودخانه های یانگ تسه و زرد ، سومین و ششمین طولانیترین رودخانه در جهان، از پلاتو تبت به پهنه شرقی پر جمعیت جریان می یابند.خط ساحلی چین در امتداد اقیانوس آرام طول ۱۴،۵۰۰ کیلومتر (۹۰۰۰ مایل) طول دارد و توسط آن محدود شده استبوها ، زرد ، دریای شرق چین و جنوب چین .

جغرافیا سیاسی

جمهوری خلق چین دومین کشور در جهان از نظر مساحت پس از روسیه است و یا سومین و یا چهارم در کل منطقه، پس از روسیه، کانادا و، بسته به تعریف مساحت کل ، ایالات متحده. کل مساحت چین به طور کلی حدود ۹،۶۰۰،۰۰۰ کیلومتر ۲ (۳،۷۰۰،۰۰۰ sq mi) اعلام شده است.

چین دارای طولانی ترین مرز مشترک در زمین است که ۲۲٫۱۱۷ کیلومتر (۱۳٫۷۴۳ مایل) را از دهانه رودخانه یالو تا خلیج تنکین ادامه دارد. چین با ۱۴ کشور ، بیش از هر کشور دیگری به جز روسیه، هم مرز است. چین از شرق آسیا با، ویتنام ، لائوس و میانمار ( آسیای جنوب شرقی ) هم مرز است. هند ، بوتان ، نپال ، افغانستان ، و پاکستان در جنوب آسیا؛ تاجیکستان، قرقیزستان و قزاقستان در آسیای مرکزی؛ و روسیه ، مغولستان و کره شمالی در داخل آسیا و آسیای شمال شرقی کشور های مشترک مرزی چین هستند. علاوه بر این، چین مرزهای دریایی را با کره جنوبی ، ژاپن، ویتنام و فیلیپین مشترک است.

چشم انداز و آب و هوا در چین

قلمرو چین بین عرض جغرافیایی ۱۸ و ۵۴ درجه شمالی و طول های ۷۳ درجه و ۱۳۵ درجه شرقی قرار دارد. مناظر چین به طور قابل توجهی در عرض وسیع آن متفاوت است. در شرق، در امتداد سواحل دریای زرد و دریای چین شرقی ، دشتهای آبرفتی گسترده و پرجمعیت وجود دارد، در حالی که در لبه های فلات داخلی مغولستان در شمال، علفزارهای وسیع وجود دارد. جنوب چین تحت تأثیر تپه ها و کوه های کم ارتفاع است، در حالی که شرق میزبان دلتای دو رودخانه بزرگ چین، رودخانه ی Yellow River و رودخانه یانگ تسه.و دیگر رودخانه های عمده شامل Xi ، Mekong ، Brahmaputra و Amur هستند. به سمت غرب نشانه های عمده کوهستانی، بیشتر از هیمالیا است.

تنوع زیستی در چین

چین یکی از ۱۷ کشور دارای تنوع زیستی فراوان است. چین بیش از ۳۴۶۸۷ گونه از حیوانات و گیاهان دارویی دارد، و پس از برزیل و کلمبیا ، سومین کشور جهان از نظر بیولوژیک در جهان است. این کشور در ۱۱ ژوئن ۱۹۹۲ کنوانسیون ریودوژانیرو در مورد تنوع زیستی را امضا کرد و در ۵ ژانویه ۱۹۹۳ عضو کنوانسیون شد. بعدها یک استراتژی ملی و تنوع زیستی ملی و برنامه عملیاتی، با یک تجدید نظر توسط کنوانسیون در تاریخ ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۰ دریافت شد.

چین دارای حداقل ۵۵۱ گونه از پستانداران است (سومین رقم در جهان)، ۲۲۱ گونه پرنده (هشتم)، ۴۲۴ گونه خزندگان (هفتم) و ۳۳۳ گونه از دوزیستان (هفتم). به دلیل فعالیت های انسانی مانند ویرانی زیستگاه، آلودگی و شکار برای تامین غذا، خز و مواد تشکیل دهنده طب سنتی چینی حداقل ۸۴۰ گونه از حیوانات ، آسیب پذیر و یا در خطر انقراض محلی در چین هستند، طبق قانون، حیات وحش در معرض خطر حفاظت شده است و از سال ۲۰۰۵ ، این کشور دارای بیش از ۲،۳۴۹ پارک طبیعی است که مساحتی بالغ بر ۱۴۹٫۹۵ میلیون هکتار و ۱۵ درصد کل زمین های چینی را پوشش می دهد.

جاده ابریشم چین جاده قدیمی تجارت چین

جاده ابریشم تاریخ دیرینه دارد و در روند پیشرفت جهان نقش مهمی ایفا کرده است.
در گذشته های دور، قاره آسیا مرکز تمدن و فرهنگ جهان بود. اکثر مذاهب و تمدن های ساخته شده بر کره خاکی در آسیا و در امتداد جاده ابریشم بوده است جاده ابریشم که از سواحل چین در کنار اقیانوس آرام شروع می شد و از کوههای سر به فلک کشیده هیمالیا، تیان شن، هندوکش و پامیر می گذشت، ابریشم و ادویه و سایر کالاها را به ایران و از آنجا به سوی اروپا می برد تا اروپاییان را با ظرافت ابریشم و طعم لذیذ ادویه آشنا سازد

درباره شهر گوانجو

شهر گوانگجو 

 گوانگ‌ژو یا گوانگجو یا گوانجو

شهری است در جنوب کشور چین. نام رسمی آن در هنگام حکومت جمهوری چین «کانتون» بود. گوانگ‌ژو مرکز استان گوانگ‌دونگ است و ۱۲٬۹۶۷٬۸۶۲ نفر جمعیت در سال ۲۰۱۹دارد

، سومین شهر بزرگ چین بعد از پکن و شانگهای، و قطب تجارت در چین است. این شهر سرسبز در جنوب چین واقع شده و پر است از مراکز خرید ارزان گوانجو پایگاه آسیایی بازرگانانی از همه جای دنیاست؛ از معاملات عظیم تجاری گرفته تا خرید و فروش های کوچک داخل بازار، هر گونه داد و ستد مالی در این شهر اتفاق مي افتد

نزدیک به دو هزار سال پیش، گوانگجو محل فرماندهی پادشاهی به نام گوانگ بود و نامش نیز به معنی شهر گوانگ است؛ اما امروز باید آن را مرکز فرماندهی بازار نامید. در واقع هر چیزی که به دست بشر قابل تولید کردن باشد، در این شهر با قیمت. مناسب پیدا می شود. همین باعث شده گوانگجو تمام سال مملو از مهمان هایی باشد که برای تجارت به این جا می آیند. بیشتر توریست هایی که به قصد دیدن تاریخ و فرهنگ غنی گوانگجو و تفریح سفر می.کنند، ماه های اکتبر و نوامبر را ترجیح می دهند؛ چرا که آب و هوای همیشه گرم و شرجی این شهر در تابستان و یا باران های فراوان پاییز خیلی مناسب خوش گذرانی در هوای آزاد نیست با وجود گرم بودن هوا، بهار هم به خاطر فستیوال های زیادی که در شهر برپاست فصل شلوغی برای گوانگجو است

فرودگاه بزرگ گوانگجو حدوداً سی کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد؛ اگر بار سفرتان زیاد نیست راحت ترین و سریع ترین راه رسیدن به شهر، سوارشدن بر خط سه متروی گوانجو است. با وجود تغییر خط، کل زمانی که طول می کشد تا به مرکز شهر برسید حداکثر ٤٠ دقیقه است. فقط فراموش نکنید مترو از ساعت شش صبح تا یازده شب فعال است و اگر خارج از این ساعت ها به شهر برسید، باید از گزینه های دیگری مثل اتوبوس و تاکسی برای رفت و آمد استفاده کنید

برای گشت و گذار در شهر هم نباید نگران چیزی باشید؛ با این که ترافیک سنگینی مخصوصاً در قسمت های تجاری شهر برقرار است، ولی سیستم حمل و نقل عمومی گوانگجو یکی از پیشرفته ترین ها در تمام دنیاست؛ که البته بار اصلی حمل و نقل شهری را مترو و اتوبوس های  بی آرتی به دوش می کشند. پیشنهاد می کنیم اگر برای مدت زمان مشخصی در گوانگجو اقامت خواهید داشت، از کارت.های اعتباری سیستم حمل و نقل تهیه کنید. این کارت های رنگی علاوه بر این که مقرون به صرفه ترند، بلکه برای مواردی مثل دیدنی های خاص، تلفن های عمومی و دستگاه های خودکار فروش تنقلات هم قابل استفاده هستند. این کارت ها را می توانید از ایستگاه های مترو، اتوبوس و یا باجه های فروش روزنامه هم تهیه کنید

در طول سفرتان به گوانگجو احتمالاً چینی های زیادی را خواهید دید که از دوچرخه یا موتورسیکلت برای رفت و آمد استفاده می کنند؛ این. وسایل، خیلی موردعلاقه توریست ها نیست، ولی مردم سخت کوش گوانگجو خیلی بهشان عادت دارند. اگر هنگام برنامه ریزی سفرتان به جای هتل و هدف سفر دقت کرده باشید، احتمالاً می توانید محل اقامت خود را طوری تنظیم کنید که زیاد احتیاجی به استفاده از وسایل نقلیه نداشته باشید. به عنوان مثال تیانهی مرکز مدرن و جدید گوانگجو است و آسمان خراش ها و تعداد زیادی مرکز خرید بزرگ همین جا قرار گرفته اند و از ایستگاه های اتوبوس و متروی این حوالی می توان به راحتی به همه جای شهر رفت به همین دلیل هتل های این منطقه طرفدارهای بیشتری بین توریست ها دارد. ولی اگر برای کار به گوانگجو سفر کرده اید، پیشنهاد می کنیم هتل های محله ی هاییجو را رزرو کنید


مثل هر جای دیگری در سرزمین چین، گوانگجو هم معبدهای بزرگی دارد. معبد بودایی گوانجو که از قرن هفتم عبادت گاهی برای بودیست هاست، با این که بارها خراب شده و آتش گرفته ولی هنوز هم طرفداران زیادی دارد. اگر دیدن آیین و مراسم مذهبی برای شما جالب است، معبد لیورونگ را نیز از دست ندهید

برای دیدن فرهنگ و هنر گوانگجو، موزه هنر شهر جایی است که باید حتماً سری به آن بزنید؛ این موزه بیش از ده هزار اثر هنری و نقاشی سنتی چینی دارد. مانند اکثر موزه ها، عکس برداری در بیشتر گالری های موزه ممنوع است، ولی اگر می خواهید در فضاهای سنتی چینی، تصویری به یادگار داشته باشید، سری به خیابان ايدلو بزنید. ساختمان های قدیمی این محله ها که با وجود توسعه و مدرن سازی فضاهای شهری گوانگجو هم.چنان ظاهر سنتی خود را حفظ کرده، بعدازظهرها پاتوق توریست ها است      

شاید تا دیروز پیداکردن غذای حلال یا مناسب با ذائقه.ی ایرانی در گوانگجو کار سختی بود، ولی امروز رستوران ها و سوپرمارکت های زیادی را در شهر می.بینید که بالای درشان تابلوی حلال نصب کرده اند. گوانگجو دروازه تجارت خارجی است و همین باعث شده غذاهایی از ملل مختلف در آن پیدا شود و تقریباً تمام برندهای زنجیره ای غذا در گوانگجو هم شعبه دارند

یکی از بزرگ ترین فوایدی که این همه رطوبت هوای این شهر داشته، به وجود آمدن زمین های سرسبز و جنگل های انبوه تو در توست. بعید می.دانم پشیمان نشوید اگر تا گوانگجو سفر کنید و یکی از متنوع ترین جنگل.های دنیا را نبینید. باغ Yuntai با گونه های مختلف گیاهی که در آن خواهید دید، یکی از سبزترین مناطق زمین است که هر سال در آن نمایشگاه.های بین المللی فصلی هم برگزار می شود

مهم نیست چند شب در گوانگجو بمانید، ولی یادتان باشد یکی از بهترین خاطرات زندگی تان را می توانید با تور کشتی رودخانه مروارید در گوانگجو بسازید؛ یک شام استثنایی همراه با موسیقی زنده و انعکاس نورهای رنگارنگ

گوانگجو برای عاشقان خرید شهر پر رونقی است. مراکز خرید متعدد، بازارچه های محلی و فصلی، حراج های زیاد و بازارهایی که انگار هیچ وقت جنس تکراری در آنها پیدا نخواهید کرد، گوانگجو را از این نظر خیلی محبوب کرده مراکز خرید در همان تیانهی دور هم جمع شده اند، ولی برای سر زدن به همه شان باید روزها در گوانگجو اقامت کنید. از سوغاتی ها و مجسمه های چینی گرفته تا لباس و وسایل الکترونیکی، همه چیزی در این بازارها پیدا می.شود و قیمت مناسب آن ها شما را با جیب خالی و چمدان سنگین به خانه می فرستد


شهر در يک نگاه

نام شهر گوانگجو

موقعیت شهر مرکز استان گوانگ.دونگ  

موقعیت جغرافیایی جنوب چین  

جمعیت ٧٫٨٤١٫٦٩٥ نفر  

دین بودایی  

مساحت ٧٫٤٣٤٫٤٠ کیلومتر مربع  

فاصله از ایران ٥٫٦٠٣ کیلومتر

  

تاریخچه


اولین شهر شناخته شده منطقه گوانگجو، پانیو نام دارد که کانتونیها آن را پونیو می خوانند. کانتون ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد. پون.یو یا چنان چه مصطلح است پانیو را، در سال ٢١٤ قبل از میلاد مسیح ساختند. این شهر هشت سال ِ بعد هم به پایتخت پادشاهی نانیوئه تبدیل شد و بعد قلمروی این پادشاهی تا جایی گسترش یافت که ویتنام امروزی را هم شامل می شد. در سال ١١١ قبل از میلاد پادشاهی نانیوئه تبدیل شد به یکی از ضمایم سلسله امپراتوری ِ قدرتمند ِ هان، در همین سال پانیو، تبدیل به مرکز استان ِ کانتون شد و تا به امروز هم همین عنوان را حفظ کرده البته نه با نام پانیو، بلکه با نام گوانگجو در ٢٢٦ میلادی پانیو تبدیل به مقر ریاست استاندار که فردی به اسمگوانگ بود شد. اسم ِ گوانگجو در واقع از این جا می آید. محلی ها کم کم شهرستان خود را به همین نام – یعنی گوانگجو – صدا زدند.اما باید بدانید که پانیو از بین نرفت پانیو تا پایان سلسله چینگ نامی بود که به دور و اطراف گوانگجو اطلاق می.شد. در حال حاضر، پانیو منطقه ای از گوانگجو محسوب می شود و توسط رود ِ مروارید از این شهر جدا شده گوانگجو در طول همه این سال ها مورد تعرض و تجاوز دزدان دریایی از سرزمین های غربی و خاورمیانه هم قرار می گرفت، همچنین مورخ عرب، ابوزید سیرافی این گونه نوشته که در ٨٧٨ پس از میلاد پیروان رهبر شورشی هوانگ چا شهر را محاصره و تعداد زیادی تجار خارجی مقیم شهر را قتل عام کردند. به نظر می آید گوانگجو خیلی امن نبوده و بهشتی برای دزدان و فراریان از دست قانون به شمار می رفته است یکی از معابد معروف گوانگجو، باژوانگ یان نام دارد، در طول حکمرانی ِشمالی ها بر گوانگجو، سوشی  نام شاعر است و نه آن غذای ژاپنی  از این معبد بازدید می کند، اثر معروفش لیورونگرا تحت تاثیر درخت.های انجیری که در این معبد دیده بود نوشته  لیورونگ یعنی شش درخت انجیر ِ معبد در سال ١٥١٤ میلادی، اولین گروه اروپایی از راه دریا به گوانگجو می رسند که پرتغالی هستند و سه سال بعد هم انحصار در تجارت خارجی ایجاد می کنند. البته پرتغالی ها درنهایت از شهرک هایشان در گوانگجو اخراج شدند، اما در عوض در ١٥٥٧ اجازه استفاده از ماکائو را به عنوان یک پایگاه تجاری اخذ کردند، این انحصار در تجارت با دنیای خارج تا قرن هفدهم و ورود هلندی ها به چین، در دست پرتغالی ها ماند. می گویند اسمِ کانتون، که ایالتی است که گوانگجو در آن قرار دارد برگرفته از واژه  کنتئو است که پرتغالی ها به شهرک هایشان در گوانگجو اطلاق می کردند. در اواسط قرن ١٨ گوانگجو تا جایی توسعه یافت که سیزده کارخانه را در درون خود داشت و تبدیل به بزرگترین بندر و قطب تجارت شده بود و این امتیاز را هم تا سال ١٨٣٩ که جنگ تریاک شروع شد حفظ کرد. در ١٨٤٢ دیگر بندرهای چین بازگشایی شدند و دیگر اوضاع در تجارت دیگربه منوالِ قدیم نبود، اما  گوانگجو عظیم باقی ماند، تا آن جا که از آن به عنوان یکی از سه شهر درجه یک در دنیا نام می بردند. در ١٨٩٤ شهر دچار طاعون شد و ٦٠٠٠٠ نفر در عرض چند هفته بر اثر این بیماری کشته شدند. در ١٩١٨ شورای شهر گوانگجو تاسیس شد و   گوانگجو نام رسمی ِ شهر اعلام شد و قرار شد تا پانیو هم نام شهرستانی در جنوب گوانگجو باشد. از ١٩٣٨ تا ١٩٤٥ گوانگجو تحت اشغال ژاپنی ها بود و ارتش ژاپن بر روی زندانی هایشان، آزمایش های باکتری شناسی ترتیب داد. در آوریل ١٩٤٩ پایتخت چین، نانجینگ، سقوط کرد و دولت ملی، گوانگجو را به عنوان پایتخت انتخاب کرد. در اکتبر ١٩٤٩ نیروهای کمونیست وارد شهر شدند، برای همین ملی گرایان پل هایژو را بر روی رود مروارید، برای کور کردن راه و قطع کردن دسترسی کمونیست ها منفجر کردند، در همین اثنا، رییس.جمهور چین به نیویورک فرار کرد. در آخر قدرت به دست کمونیست ها افتاد، آن ها خانه هایی را برای مردم فقیر، در بستر رود مروارید ساختند و به خیلی ها هم قایق هدیه دادند. اصلاحات اقتصادیِ رییس جمهور دنگ شیا پنگ که در اواخر دهه هفتاد میلادی به قدرت رسیده بود، به دلیل نزدیکی به هنگ کنگ و هم جواری با رود مروارید خیلی زود به بازده مالی و رشد سریع اقتصادی منجر شد. این رشد به این دلیل اتفاق افتاد که هزینه های کار در هنگ کنگ بالا رفت، برای همین سرمایه گزاران و تولید کنندگان در گوانگجوی کنونی هم کارخانه هایی را تاسیس کردند و خیلی از کشاورزان از حومه  شهر برای کار در کارخانه به گوانگجو جذب شدند. در دهه نود اصلاحات مالیاتی و ارتباط برقرار کردن با چینی های مقیم خارج و جذب سرمایه ها به رشد هرچه بیشتر گوانگجو کمک کرد و در سال ٢٠٠٠ هوادو و پانیو نیز جزیی از گوانگجو شدند 


خدمات پزشکی


مرکز خدمات پزشکی بین المللی کان-ام 

پزشکان این مرکز، با زبان انگلیسی آشنا هستند. برای رفتن به این مرکز، باید وقت قبلی داشته باشید.آدرس: هوان شی دونگ لو ٣٦٨، هتل گاردن، برج گاردن، طبقه ی پنجم.شماره تماس: ٨٣٨٧٩٠٥٧  


بیمارستان مردم شماره یک گوانگجو

کلینیک پزشکی ویژه مراجعین خارجی، در طبقه اول قرار دارد 

آدرس: پانفو لو ١   

بیمارستان گوانگجو

درمان با داروهای سنتی چینی در این مرکز، با گیاهان و داروهای سنتی چینی، بیماران را درمان می کنند.آدرس: ژوجی لو ١٦شماره تماس: ٨١٨٨٦٥٠٤  

شماره تلفن.های اضطراری  

پليس: ١١٠    آتش نشاني: ١١٩     اورژانس: ١٢٠   


بهترين وقت سفر


گوانگجو در جنوب چین و شمال رود مروارید قرار گرفته و آب و هوای معتدل گرمسیری دارد. برای همین در تمام طول سال، آب و هوایی یکنواخت و معتدل دارد، طوری که نمی شود چهار فصل را از یکدیگر تشخیص داد. باد و باران های گرمسیری و موسمی تقریباً در تمام طول سال وجود دارند، گاهی وقت ها این باران ها در زمستان تبدیل به برف ضعیف و بسیار کمی می شوند. در گوانگجو وجود گردباد و طوفان خیلی غیر طبیعی و عجیب به شمار نمی رود، برای همین حتماً در گوانگجو، چتر همراه خود داشته باشید، در فصل بهار هوا خیلی سرد نخواهد شد و اصلاً بهترین سرگرمی و تفریح در بهار ِ گوانگجو ، ورزش های آبی است. اما بد نیست ژاکتی همراه تان باشد. تابستان ِ گوانگجو به خاطر وجود رطوبت بسیار بالا و گرمایی که به خاطر واقع بودن شهر در منطقه گرمسیری و مدار سرطان، به طور طبیعی طاقت فرساست. مگر این که با بازی ها و ورزش های آبی سر خود را گرم کرده و روزهای گرم و شرجی را بدین شکل بگذرانید یا این که ذاتاً به سونای بخار علاقه مند باشید و از پخته شدن به صورت زنده در هوای آزاد لذت ببرید! گوانگجو در پاییز اما، آفتابی و خنک است، نوامبر و دسامبر (آبان و آذر) بهترین فصول سال برای سفر به گوانگجو هستند. نمایشگاه های زیادی در فصل پاییز برگزار می شود ، چون هم از گردباد خبری نیست، و هم گرمای کشنده  تابستان از بین رفته  زمستان که می رسد، انگار کمی سرما به شهر تزریق می شود، اما رطوبت بالا مانع خیلی سرد شدن ِ شهر است. در واقع  زمستان ها هوا خنک و عالی است و مناسب طبیعت گردی میشود